Frank.be

Wie mijn andere blog of mijn twitter stream een beetje volgt, weet dat ik af en toe wat ga lopen (met Evi, maar ook met andere loop-podcasts), maar dat dat wat stilgevallen is. Sofie’s zwangerschap, de eerste maanden met Nora, geen zin om in de regen de kou te gaan lopen, elk excuus wat goed voor me.

Intussen zijn mijn “solidariteits-zwangerschaps-kilo’s” er absoluut nog niet af, in tegenstelling tot Sofie. Zoals elk jaar had ik ook dit jaar als goed voornemen om een paar kilo te vermageren en de Stadsloop te lopen, en zoals elk jaar is de kans klein dat ik dat goed voornemen ook haal. Ik heb een duw nodig om ’s avonds, na het werk nog een toertje te gaan lopen of wat inspanning te doen. Het is veel aanlokkelijker om me in de zetel te ploffen met een goed glas wijn en mijn dochter op mijn arm. Gaan zwemmen is niet direct mijn ding, groepssport of fitness al helemaal niet. Vroeger tenniste ik wel vaak, maar daarvoor zou ik eigenlijk een nieuw racket moeten kopen, maar vooral iemand vinden van ongeveer mijn niveau en daarmee op een vast tijdstip in de week mee gaan spelen. Teveel “vast” voor het onregelmatig leven dat ik leid.

Een gunstige wind liet me weten dat Partena beseft dat er heel wat mensen als ik zijn. We willen wel iets doen aan onze sportieve conditie, we willen wel een paar uur in de week lopen of fietsen, maar we willen het niet te georganiseerd, maar hebben we toch een lichte druk en controle nodig om het te doen. Ze bedachten de beweegstudio en zochten enkele proefkonijnen om het te testen. Vol goede moed gaf ik me op en kreeg een afspraak met Jan, mijn beweegcoach voor de komende paar maand.

Enkele weken geleden werd ik dus ’s avonds verwacht in de beweegstudio, aan de Kluyskensstraat. De beweegstudio is een kruising tussen een kleine fitness-zaal, maar dan zonder al die afgetrainde lijven en opzwepende muziek, en technopolis. Sport-gadget-heaven! Ik heb daar op toestellen gestaan en dingen op me geplakt gehad waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Van een geavanceerd wii-balance board over een hand-cardiogram-toestel dat mijn stress-gehalte meet. Mijn cholesterol en vetgehaltes werden gemeten, mijn BMI berekend. Alles werd gecombineerd met een loop-proef op een loopband en gevoederd aan een computer.

Jan sprak met me over mijn doelstellingen (zoveel kilo vermageren, volgend jaar zeker de stadsloop lopen, liefst zelfs de 10 kilometer). Ik kreeg een bundeltje mee met een stress-graph van mijn hart (allemaal groen, joepie) maar ook uitleg over mijn cholesterol, gezonde voeding, do’s en don’ts. We namen afscheid met de belofte dat Jan me enkele dagen later mijn persoonlijk schema voor de eerste maand zou mailen.

Het schema bestaat uit twee grote delen. Eerst een aantal oefeningen die ik moet proberen een vijf-tal keer per week uit te voeren. Het zijn vooral buik- en rugoefeningen, omdat ik snel pijn heb in mijn onderrug. Die oefeningetjes nemen maar een twintigtal minuutjes per dag in, en zijn eigenlijk niet eens zo zwaar.

Het tweede stuk van mijn huiswerk is een loopschema. Ik moet proberen twee maal per week een veertig-tal minuten lopen. Op zich lukt dat, maar het moet binnen bepaalde hartslagzones zijn. Vooral met dat laatste heb ik het lastig. Ik moest de eerste weken erop letten dat mijn hartslag niet boven de 146 bpm kwam, zoniet moest ik trager lopen. Wel, wandelen is sneller dan dat! Van zodra ik een beetje begon te lopen steeg mijn hartslag en moest ik traag wandelen om mijn hartslag te laten zakken.

Jan belt me elke twee weken op, en past mijn schema aan als het nodig is. Zo mag ik in iets hogere hartslagzones beginnen lopen, wat me beter lukt. Ook mijn oefeningen zijn iets uitgebreid. Jan geeft niet alleen schema’s en opdrachten, maar luistert ook goed, en past aan waar nodig. Hij weet ook te motiveren, wat ik soms wel nodig heb. Ik zal hem volgende week maandag wel moeten uitleggen dat ik vorige week bitter weinig gedaan heb, maar hoop dat werken in de tuin ook als “bewegen” zal tellen :)

To be continued …